Wątpliwy przywilej postawy ironicznej jako śladu rozpaczy… – Strategia narracyjna w prozie Zyty Oryszyn

Adrian Kaleta

DOI: https://doi.org/10.14746/fp.2025.41-42.51984

A b s t r a k t

Artykuł analizuje ironię jako kluczowy element strategii narracyjnej w prozie Zyty Oryszyn. Ironia ta nie tylko odzwierciedla rozpacz, ale stanowi też formę oporu wobec peerelowskiej propagandy i cenzury. Oparta na doświadczeniu autorki i jej opozycyjnej działalności narracja w powieściach Czarna iluminacja, Madam Frankensztajn i Ocalenie Atlantydy ukazuje traumę, alienację i rozpad jednostki pod wpływem opresji systemu. Ironia służy tu demaskacji języka władzy, obnażeniu społecznych ról i ukazaniu absurdów codzienności w PRL.

Previous Post: Ironic idolization. Bruno Schulz beyond the veil of reality

Next Post: The Dubious Privilege of Irony as a Trace of Despair…: Narrative Strategy in Zyta Oryszyn’s Prose